23 February 2018

De koningin op de Vuilnisbelt, Eux 2018

Een plezierritje naar een uithoek van het eiland: de Vuilnisbelt. Driehonderd jaar geleden heette dit gebied "Cultuurvlakte". Er groeide alles wat men nodig had. Nu, langs de weg erheen hangt het vol vrolijke stukken plastic. Op een verroeste vrachtwagen staat een bord met "Dump".  Een jaar geleden was het nog een diepe kuil en nu is het een veld batterijen, ijskasten, matrassen en plastic. Koeien, kippen, geiten en varkens met biggen staan naast elkaar dat plastic op te vreten. Hier wordt de geit een koningin met haar plastic kroon. In Nederland moet je voor een plastic zak betalen. Overal is het anders want in Japan krijgt je een boete van $500,- als je een propje op straat gooit.



20 February 2018

Op de bouw, Eux, 2018

Eerst was het een houten opbouw zodat je mooi over de zee uitzicht hebt. Maar vanwege de orkanen wordt het toch van steen. Echter: dat maakt alles veel zwaarder. Electriek (12 Volt) via de zonnecel gaat met een omvormer naar 220 Volt en via de transformator (vol hagedissen-embryo's) naar 110 Volt . De draadjes van de apparaten zijn doorgebeten. De kruiwagens zijn óf kuis verrot óf er zit een bijennest in. Gelukkig is de cisterne vol (vies) water. De vrachtwagen krijgt het zand niet zo hoog de vulkaan op maar met emmers krijgen we die berg weg. Klap op de vuurpijl: té ruwe zee dus geen cement op het eiland. Hopelijk volgende week? Zo gaat het met een stenen huis. Tussendoor maak ik tekeningen voor het Nietzsche boek . 

 

19 February 2018

Nietzsche in de tropen

Wist u niet hè? Dat Nietzsche in de tropen is geboren. Welnu, hij is nu geboren in mijn tekeningen en groeit hier op. De overeenkomsten met de tijd van Nietzsche in Duitsland eind 19 eeuw en hier op St. Eustatius zijn legio. Er waren toen overal onlusten in Europa, en nu hier op dit eiland ook. In 1870 was éénwording van Duitsland en juist hier wordt de regering óvergenomen door Nederland. Nietzsche was omringd door sterke vrouwen en dat ben je hier ook! Elke dag, tussen het mengen van beton en het vlechten van de ijzeren matten voor de bouw van het huis door, maak ik een tekening voor het Nietzsche boek. Dat komt halverwege dit jaar uit bij Uitgeverij Wereldbibliotheek. 

15 February 2018

2018, weer

Alsof er vier maanden geleden geen orkaan Irma en Maria zijn langsgeweest, zo stormt het. De regen geselt het huis. De dakplaten klappen heen en weer en het water slaat door de kier van het raamluik op mijn kussen. De boomtakken buigen en af en toe is het ineens stil. Dan weer roffelt een enorme plensbui over het houten huis. Zelfs de rat houdt zich van schrik even koest. Het lijkt wel de voorbode voor een nieuwe orkaan. Iemand verschanste zich 36 uur voor orkaan Maria in zijn betonnen badkamer. Daarbij vergeleken is dit een peuleschilletje. s'Ochtends bij het kraaien van de hanen doe ik de luiken open en zie een stralend blauwe lucht: niks aan de hand.

12 February 2018

zwaar weer op komst..

Dit nieuws doet er écht toe: er steekt een kip de weg over. Het regent en stormt dat het een aard heeft. Het dak van de porch zit er weer op en de waslijn is opgehangen. Een jong geitje is doodgebeten en morgenochtend vroeg gaat de bovenverdieping van het stenen gebouwd worden met behulp van twee Guyanezen. (Brits Guyana) Statia wil wél budget van Nederland maar geen controle over de besteding ervan. De nieuwe bewindvoerders controleren nu de administratie van het eiland. Er is zwaar weer op komst.

9 February 2018

"Call Rutte, free Statia"!

Tijdens een bomvolle, openbare- en emotionele meeting stelt minister Knops vandaag de nieuwe gezaghebber voor: Mike Franco, een keurige ambtenaar. Elke week houdt hij open-house en luistert naar the people, zo is het plan. Men voelt zich hier sinds 2010 gefrustreerd door Den Haag. De vandaag afgezette lokale wethouder sprak eerder fel tégen Nederland maar beet onlangs ook een lokale vrouw toe: "ga terug waar je vandaan komt". De bevolking is verdeeld en vol twijfel. Minister Knops daarentegen, ook afkomstig uit een kleine gemeenschap, spreekt daadkrachtig: "Met respect voor elkaar en samenwerkend gaan we Statia verbeteren."
De rook van de brandende afvalberg op St.Maarten bereikt Statia niet maar men lijkt hier wél zoiets te ruiken. 

7 February 2018

Nederland grijpt in

Er is sinds 1848 in Nederland vijf keer met een speciale wet ingegrepen in gemeentelijk bestuur. In 1895 in Opsterland en in Weststellingwerf, in 1933 in Beerta, in 1946 in Opsterland en in 1951 in Finsterwolde. In alle gevallen betreft het grove taakverwaarlozing, waardoor de regering het noodzakelijk achtte om in te grijpen. En nu op St. Eustatius. Vrijdag zijn er 15 man politie geland en morgen komt de minister. We hopen allemaal op verbetering van wegen, economie, schoner maken van het eiland en zo meer. Maar eerst heb ik te kampen met mijn eigen rattenplaag.

 

5 February 2018

2018, Statia. Doornroosje

Halverwege de vulkaan is het stenen huis overgroeid met bush. Je kan er alleen komen met een kapmes. Het is spannend om de deurtjes open te doen en kijk: alsof er geen orkaan overheen is gegaan, na twee jaar slaap is het huisje fris wakker. In de bush groeit een alles overwoekerende wingerd vol vuurmieren die mij bijten. Na het kappen lijkt het of ik builenpest heb gekregen. Overal op mij kriebelen rode giftige bulten. Mijn ring doe ik af, als mijn vinger opzwelt dan wordt ie geamputeerd. In het houten huis schilder ik witte verf over de rattenpis (niks schoonmaken!). De wespennesten verdrinken we en overal zijn stekkers opnieuw aangemaakt. Mijn builenkriebel blijft maar s' avonds lees ik ouderwetse boeken als "Ontdekking der natuur" en "Techniek in de oudheid" en dàt doe ik alleen maar hièr, kriebel of niet.

2018, Sint Eustatius

Na twee jaar weer naar St. Eustatius! Wat deden we daar, ik ben het vergeten. In de koffer zit een bankschroef, takkenschaar, zaag, twee plastic flessen rum, een dikke rol tekenpapier (er ligt nog verf van 25 jaar oud), het Nietzsche boek (moet deze zomer af), Chinese les.
Ik ben snipverkouden, volle snotkop, ik ruik echt niks. Maar van veraf schijnt de lucht je al tegemoet te springen: rattenpis. Dit keer hebben de ratten het houten huis overgenomen. Vorige jaren waren het wespen, grote bijennesten en daarvoor kakkerlakken die al mijn krijtjes opaten en overal hun poepjes als kleurrijke hagelslag lieten. Ja, de veranda is eraf gevlogen tijdens de orkaan. Overal liggen balken en golfplaten. Binnen stuit ik op een wildwest van fikse ratten. Al mijn verf is opgegeten, alle snoertjes van lampen en radio zijn doorgebeten. Grote gaten in de houten muren. Buurhonden grijpen meteen twee ratten. Het grote schoonmaken is begonnen.

 

31 January 2018

2018, Sint Maarten

Vier maanden na de orkaan Irma (400 km p/u) loop ik rond op Sint Maarten. Er is bijna geen gebouw zonder schade, geen huis zonder blauw zeil tegen de regen of waar geen raam of deur uitgewaaid is. Veel auto's hebben kapotte ruiten. Op de luchthaven staan tenten om de reizigers op te vangen, de supermarkten zijn nog niet helemaal op orde. Langs het strand beukte de zee de betonnen appartementen plat. De zee is nu weer ruw en het stormt. Het kan jaren duren voordat het eiland er bovenop is. Toch wen je er gauw aan: geen toeristen en we eten lekkere kippenpoten met rumpunch.

13 November 2017

PAN en Luxury by Nature 

Met veel genoegen nodig ik u uit voor de PAN beurs 2017.
Mijn werk zal getoond worden bij Bruijstens Modern Art, stand 142.  
19 -26 november 2017 Parkhal, Rai, Amsterdam
 Luxury by Nature Event 2017
“Nieuwe collecties”
18 november 10 -19 uur, 19 november 12 – 18 uur
IJburglaan 1393 Amsterdam.
Ik ben aanwezig op zaterdag van 12-17 uur.

Wees welkom!

23 October 2017

Blog 16 
The dress is mine!
Ik ben de enige die de prachtige zwarte jurk aan kan. Na flink heen en weer bellen met de grote zuster uit Guangzhou is de deal rond: drie bronzen beeldjes voor haar en de jurk voor mijvoor haar en De Jurk voor mij. Heb ik nog plek in mijn koffer vol vazen? Nee. Toch erin gepropt. DanNee nemen van SanBao we afscheid van SanBao en weg  naar Beijing waar de smog als een natte dweil in m'n gezicht slaat. Beijing is een onbegrijpelijk grote stad. Midden in de nacht kom ik aan, het hostel is nog open. Ik zet mijn koffer vol vazen in een hokje waar vier mannen liggen te pitten. De kamer is onooglijk. Buiten wordt er luid gepraat. Na vier uur slaap staan we om 8 uur buiten om de oude Huton wijken in te gaan. De Verboden Stad is al vroeg vol met Chinese toeristen en een enkele westerling. Alles staat in het Chinees vermeld. Bij het Plein van de Hemelse Vrede worden we als schapen in een fuik geleid om te worden gefouilleerd. Militairen houden de rij mensen in de gaten die nauwelijks opschiet. We houden het voor gezien, dan maar geen hemelse vrede! In de winkels is een keur aan kleurige lappen, jurken en prullaria. In de apotheek kan je voor veel geld wortels en gedroogde spinnen kopen tegen ziekten als psoriasis, gangreen, canker en loopneus. In het hotel bij de luchthaven is er alleen internet voor Chinese mobiele telefoons. De vliegreis naar Amsterdam begint met heel strenge, langdurende controles en na drie uur halen we nèt het vliegtuig.




20 October 2017

Keramiekbeurzen

De grote vaas past net in de koffer en in mijn rugzak kunnen twee vazen. Nog twee vazen in andermans koffer en dan is de bagage klaar.
Op naar de internationale porseleinbeurzen! Russen, mensen uit de Bahama's, Duitsland en Delft natuurlijk. Ik word bij de hand gepakt: "WE WANT PICTURE WITH YOU!" om daarna Chinees keuvelend uit elkaar te gaan. Hier wordt je nog aangestaard. Ik zie een collega die aan een portret van een Hoge Piet priegelt. Een ander heeft grote zuilen gemaakt, net als ik, maar toch n¨¦t iets anders. Ik zie grote ingelijste geschilderde porseleinen platen, technische hoogstandjes die alleen maar hier gemaakt kunnen worden. In andere gebouwen zijn kilometers theepotjes en -kopjes te zien. Op enorme schermen kan je uren durende bijeenkomsten van belangrijke mannen volgen. De zaal slaapt of kijkt op zijn mobieltje en klapt op het juiste moment. De regering gaat het internet nog veel sterker aan banden leggen. Dus blogjes als deze mogen dan niet meer.








17 October 2017

Roddelen en vazen

Gek, als het om roddelen gaat dan is mijn Chinees ineens heel goed. Ik snap precies over wie de kokkin praat. Omdat ik het zo goed begrijp en zelf ook wat olie op het vuur gooi mag ik volgend jaar met haar mee naar haar dorp. Maar eerst ga ik voor haar een vaas beschilderen. De vazenopslag staat heel gevaarlijk op planken tegen de zoldering. Als de bamboe ladder tegen de plank gezet wordt sneuvelen er al meteen een paar. Op de aarden vloer lopen jongen gansjes, kippen en konijnen. Ik klim de ladder op, ik ben de langste persoon in de wijde omtrek, maar de vaas pakken durf ik toch niet. We schreeuwen hard tegen elkaar, de werkman, kokkin en ik, dat helpt om elkaar te begrijpen. Hij, een pezig mannetje dat zich moeiteloos een paar keer aan de rekstok optrekt, rookt flink en wast dagelijks zijn hemd. Hij hakt het hout voor de houtoven, doet het zware werk. Zij kookt drie keer per dag voor iedereen die wil eten. Ze vinden mij maar een rare Chinees met dat overdreven gedrag naar die beesten toe die straks toch de pan in gaan maar ze mogen mij wel. Uiteindelijk pakt de kokkin de vaas van de plank. (2 laten vallen) Morgen schilder ik er een Chinese dame op, dat is wat ze wil.
Op de foto: badkamer, woonvertrek en binnenplaats met planten en vaaspakken op bamboe ladder






14 October 2017

Eten in Guangzhou.

's Avonds laat is de knoop doorgehakt: de expositie duurt 1 maand ipv. 1 dag. Tijdens het bezoek aan het atelier van een beeldhouwer met bronzen beelden, een rond bed en een gitaar zie ik hoe een échte kunstenaar leeft. Hij heeft een Ferrari in zijn showroom staan. Voor we naar SanBao terugvliegen nemen we een copieus ontbijt: gebakken kippenpoten, lauwe soep, vleesjes in gelei, zoete krullen met honing, plakkerig amandelspul, deegballen met niks, gestoomde groente, alles geserveerd op Chinees boerenbont. Het restaurant is een voormalige hoerentent met rood-zwart gelakt houtsnijwerk met plastic bootjes als aparte eetplekjes. De gordijntjes kan je sluiten. Aan het plafond hangt plastic gebladerte. Hoewel ochtend is het binnen pikdonker. Naast me zit het meisje dat gisteren leuk op dat ronde bed van die beeldhouwer zat. Nu duikt ze achter haar mobiel. Per luxetaxi gaan we naar het vliegveld. Wat een leven.
Ps. Gisteren liepen er, bij de zweet-ervaring waar de herten waren, ook wolven los. Plotseling moesten de herten achter een hek. Het is vast eerder erg fout gegaan.

Ferrari in zijn atelier.

Artikel in de krant en ja, je leest het goed! Mijn naam is ergens erin te vinden.

Ontbijtgelegenheid in Guangzhou.

Ook nog een modeshow gelopen.

13 October 2017

Steeds verandert het plan.

Alles loopt anders dan gepland. De expo duurt een maand of nemen we alles na 1 dag mee terug? Ik zing op het podium met microfoon bij 33 graden tussen de wolkenkrabbers, daarna is er roze champagne. Ik knip linten door en ben op de nationale TV. Mijn beschilderde jurk hangt tussen de peperdure gewaden te pronk. Iedereen draagt mijn kartonnen hoofdtooien en wil met mij op de foto. De volgende dag is er een bijzondere zweet-ervaring in een grot met een houtvuur met onderaardse geluiden van kristallen vazen. Herten, pauwen en een zwangere witte vos lopen vrij rond. We drinken koude thee met zachtweke opgeblazen rijstkorrels. Ik zie een metershoge marmeren wand met beeldhouwwerk waar niemand naar kijkt want het is té gewoon. Ik loop in een ongewassen jurk, nergens is er een gewone winkel om iets schoons te kopen. Alles is één groot business centre.






9 October 2017

Guangzhou, bloemenstad in ZuidChina.

Een prachtig hotel na 3 uur bus en 6 uur snelheidstrein. Na een westers ontbijt bekijken we de plek van de expositie. Buiten is het 33 graden. De levensgrote poster belooft wat! Eenmaal binnen blijkt het gebouw niet af. In de prachtige kledingwinkel, waar overal nog geboord en geverfd wordt, is morgen om 10 uur de opening van onze expo die 1 dag duurt. Mijn performance (zang, karton en jurk) gaat door maar waar moeten alle tekeningen en werkstukken heen? Misschien zijn we hier alleen vanwege onze westerse neuzen. Westerlingen zijn in te huren om te verschijnen op openingen. Uiteindelijk hangt en staat alles. Gewoon zelf ophangen en niemand wat vragen is het beste.







7 October 2017

Klachten en Feesten

Er zijn klachten. Of ik eindelijk eens wil laten zien hoe ik woon. Dit is mijn appartement waar ik slaap en teken en daar droog ik de was.
Gisteren vierden we het maanfeest: koekjes, meloen, en een glaasje met gootsteen ontstopper, zo scherp. Wild dansen, iedereen is bezweet en om 10 uur is de avond klaar. Vanavond zing ik operazang op een opening van een bedrijf van een vriend. Als ik uit de taxi stap zie ik op de grote muur mijnAmsterdamse video. Ik word aangekondigd alsof ik het bedrijf heb helpen opzetten. Op tafel staan 20 flessen cola en 40 blikjes Budweiser bier. Het huis heeft een ronde trap met een krul naar boven. Ik daal zingend de trap af, beetje als onze koningin zelf. Ik heb nog een toegift maar na twee liederen is iedereen té ontroerd en aangedaan.
Het is een vrolijk feest geworden.







2 October 2017

Het museum

Deze oktoberweek heeft China vrij. Natuurlijk blijven de winkels tot na tien uur open. Het museum is open met allerlei feestelijke activiteiten. Coffee/tea party, er hangen 'fashion' pyjama's en en zijn paspoppen met mooie jurken aan. Mijn kartonproject gaat ineens tóch door dus als de bliksem maak ik kartonnen bomen en hoofdtooien. De kleibeelden komen, hoewel gekrompen, goed uit de oven en staan te pronk op een tafel bij de entree. De tekeningen zijn op dik papier geplakt en opgehangen. Ik maak een kartonnen doos met hoofdtooien waar het publiek geld in kan doen. Je weet maar nooit, toch?
Mijn voorstel voor de opening volgende week in Guangzo (ik word beschilderd in mijn witte jurk met kartonnen hoofdtooi op terwijl ik een droevig lied zing over mode) is juichend aangenomen.
Elke dag heb ik met iemand een klein Chinees gesprekje. Gisteren was de kokkin ziek. Met haar kan ik goed opschieten. Het is een klein vrouwtje dat denkt dat ik doof ben. Ik gaf haar een kruik en ondertussen kletste ik chinees en de volgende dag was ze beter. Door mijn chinees natuurlijk.